Mochten de recente acht Oscars nog geen genoeg aanmoediging zijn, Slumdog Millionaire is dus een mustsee.

Vindt Geert Wilders een land dat buitenlanders weert, is het weer niet goed.

Dat zoveel mannen om haar gunsten dongen, had ze beter mee kunnen maken toen ze nog bij kennis en positieven was – al zal ze vermoedelijk ook toen niet te klagen hebben gehad – maar nu is ze dood.

Terwijl starre machten in Italixeb probeerden de euthanasie van Eluana Englaro tegen te houden, een waardige dood eigenlijk in de ogen van haar vader die er jarenlange juridische gevechten voor over had, stierf ze, in een Noord-Italiaanse kliniek, twintig jaar nadat ze door een auto-ongeluk op 17-jarige leeftijd in een onomkeerbare (?) coma was geraakt.

Laat haar, en haar familie de rust hebben gevonden nu ze daar is. Waar dat ook mocht zijn.

Zoek de verschillen… (nu zijn ze allebei leuk)

Geert Wilders vond dat de rechters van het Amsterdamse Hof niet goed bij hun hoofd waren toen ze besloten dat de bleekblonde politicus txf3ch vervolgd diende te worden voor zijn ‘haatzaaiende, opruiende, beledigende en radicaal-opportunistische uitspraken’.

In zijn typische woordenstijl, met gevoel voor politiek drama, reageerde Wilders met de opmerking dat het een ‘zwarte dag voor de democratie’ was geweest.

Ik zeg: het oordeel van het Hof is een zegen voor onze democratie. Zonder het nu eens of oneens te willen zijn met Wilders opinies, stel ik vast dat de rechtsspraak tot een eigen, gewogen, onafhankelijk oordeel is gekomen, geheel in lijn met hoe onze democratie is georganiseerd. Ofwel langs de trias politica, met de scheiding der machten: de wetgevende, uitvoerende en controlerende macht.

Ik heb het altijd vreemd gevonden dat het Openbaar Ministerie niet overging tot een aanklacht tegen Wilders. Het wetboek van strafrecht biedt daartoe aanknopingspunten, zoals het Amsterdamse Hof deze week dus al aantoonde.

Elsevier-commentator Syp Wynia neemt het donderdag op voor de vrijheid van meningsuiting, een recht dat door erosie wordt geteisterd en zo dus aan waarde verliest, omdat er lukraak op wordt teruggegrepen als een onvervreemdbaar en onbuigzaam recht. Het is een beetje als de porno die de seks ook minder bijzonder maakt.

En of de politicus nou uiteindelijk veroordeeld wordt of niet: het recht, en in dit geval de democratie hebben dan gezegevierd.

Voor het eerst ben ik mee met een delegatie vanuit de stedenband Leiden x96 Buffalo City. Meer nog dan mijn te leveren bijdrage aan het jubileumprogramma van ons tienjarig bestaan hier, is mijn verblijf in de zusterstad bedoeld als een verkennersmissie. De delegatie is tot zondag 23 november in Buffalo City.

Je hebt in Zuid-Afrika sloppenwijken en sloppensteden. Duncan Village, midden in East-London, is zox92n sloppenstad. Krotten staan er hutjemutje. In rurale gebieden, zoals Quesini, is meer ruimte. Het kan doorgaan voor shacksuburbia.

Tot zover het voordeel ten opzichte van het dichtbevolkte Duncan Village. Op ons bezoek aan het King Williamx92s Town kindertehuis, dat met Leids geld wordt opgeknapt, volgt een expeditie naar Quesini. Het kindertehuis ondersteunt het Isibindi-project waarbij vrijwilligers, die een basale opleiding tot sociaal werker hebben gekregen, gezinnen proberen te helpen. Zover dat kan, althans.

Midden op een omheind terreintje woont Macy Peterson, met haar twee kleine kinderen. Haar huisje heeft een golfplaten buitenkant. De binnenmuren zijn van modder. Peterson is 25 jaar en seropositief. Haar oudste is mee met een kerstdiner dat hamburgerketen Spur kinderen aanbiedt.

Macy Peterson bestaat niet voor de autoriteiten. Dat betekent niet alleen dat instanties haar negeren, ze bestaat domweg niet. Ze kan haar bestaan ook niet aantonen. Het simpele feit dat ze leeft en twee kinderen heeft, willen de autoriteiten niet accepteren. Voor bijstand komt ze daarom niet in aanmerking.

Wel kan ze aidsmedicijnen krijgen, maar dan moet ze ver lopen en in de kliniek een halve dag wachten. Er zit nog een nare Catch 22 aan de verstrekking van medicatie. Mensen met HIV/Aids hebben recht op een vorm van ziektegeld. Maar patixebnten bij wie het ziektebeeld dankzij de medicijnen verbetert, verliezen die uitkering weer. Daarom stoppen mensen ze te gebruiken, zodat ze eten kunnen kopen.

De vader van Macy Petersons kinderen is drankverslaafd en heeft voor overvallen in een naburige gemeenschap in de gevangenis gezeten. Soms is hij bij zijn gezin. Voor hulp is Macy Peterson volledig afhankelijk van sociale werkers als x91Sweetnessx92 Ntumbulcagise Yxothe, die zelf ook in Quesini woont. ,,Mijn werk is zo moeilijk af en toe. Als ik eet, eet een ander niet en ik weet niet wat ik daaraan kan doen.x92x92

Zoliswa Mayinje (39), moeder van vier, wil graag een groentetuintje beginnen op haar erf. Vanwege de loslopende geiten heeft ze een hek nodig dat de dieren buiten houdt. Muriel Bosman, coxf6rdinator van de stedenbanden van de gemeente Leiden en leider van onze delegatie in Zuid-Afrika, stopt Sweetness namens ons 300 rand toe, ongeveer 25 euro. Dan kan Mayinje een hek kopen.

Voor het eerst ben ik mee met een delegatie vanuit de stedenband Leiden x96 Buffalo City. Meer nog dan mijn te leveren bijdrage aan het jubileumprogramma van ons tienjarig bestaan hier, is mijn verblijf in de zusterstad bedoeld als een verkennersmissie. De delegatie is tot zondag 23 november in Buffalo City.

C-section klinkt als een gevangenisafdeling, en dat is het gebied eigenlijk ook. In dit deel van krottenwijk Duncan Village zitten mensen gevangen in hun uitzichtloze bestaan, zonder geld of werk, en  zonder eten. De eerste keer dat Sara van de Leidse delegatie in Buffalo City er is geweest, bezoekt ze een krot waar ze op wat lappen een uitgemergelde vrouw ziet liggen. Die haalt de avond niet, denkt ze. Als ze weggaat maar even later terugkeert, ziet ze in een hoek een baby liggen, al net zo uitgemergeld.

Het is al jaren geleden dat ze dat zag, ,,maar dat beeld zal nooit meer uit mijn herinneringen verdwijnenx92x92, vertelt ze. Sara is met Marjan in de Leidse zusterstad om een vervolg te geven aan het HIV/Aidsproject, dat al jaren loopt, met opnieuw twee jaar wordt verlengd en waarvan  VNG International het leeuwendeel financiert. In de Daily Dispatch van die dag staat het verhaal over Sue Davies, die genomineerd is voor een gerenommeerde nationale prijs, omdat ze zich ontfermt over mensen met HIV of Aids in de illegale sloppenwijk Mzamomhle. Volgens het krantenbericht krijgt ze er elke week 900 patixebnten bij, onder wie 600 kinderen.

Op bezoek in het stadskantoor legt Darby, international relationships manager, mij uit dat de gemeente probeert om mensen uit de krotten van Duncan Village te herhuisvesten in Reeston, waar Buffalo City stenen huizen voor ze bouwt. Tegelijkertijd ontstaan aan de andere kant van de stad nieuwe sloppenwijken zoals Mzamomhle. Darby vertelt ook dat mensen die een nieuwe woning hebben gekregen, deze weer verkopen om van het geld te leven, en terugkeren naar Duncan Village waar ze een nieuw krot bouwen.

x91Informal settlementsx92 als Mzamomhle zijn plekken waar, naar ik veronderstel, mensen van het platteland in trekken. In de hoop in de stad iets van werk te vinden. En werk in dit land, in deze stad East London, is betrekkelijk. Dat is meestal geen baan. Als hulpje bij het uitparkeren scharrel je op een dag ook wat rands bij elkaar. Of je verkoopt bloemen op een kruispunt.

Ik koop er een bosje seringen en zet ze op tafel in de binnentuin met zwembad van ons guesthouse Chamberlain. Ik doe dat een dag later opnieuw. En ik maak school, eigenaresse Barbara van Chaimberlain vraagt een medewerkster om ook een paar bossen te kopen. Ze staan in de keuken op het aanrecht.

Als bestuurslid public relations en als coxf6rdinator van de lustrumfestiviteiten in Leiden is het de bedoeling dat ik hier op verkenning uit ga. Ik draai mee in lopende projecten en krijg mijn eigen aandeel in het jubileumprogramma in Buffalo City. Daarvoor hebben we alleen al vijf kilo kaas meegnomen, waarvan iedereen ons vraagt x91hoe we dat door de douane kregenx92. De kaas die ze hier eten, is geraspte kaas (op boterhammen).

De festiviteiten in Buffalo City beginnen maandag met een gala waar de dresscode x91formeel of traditioneelx92 is. Bij een Indixebr in winkelcentrum Vincents koop ik een blouse met een traditoneel werkje, niet te flashy, maar ook niet te goedkoop. Later in de week wordt mij een ingelast bezoek aan C-section beloofd.

Nu Ohra met een vreselijk slap aftreksel is gekomen van een hoogst originele commercial van Campari, en Bassie nog eens met een lage publiciteitsstunt het stomme spotje effe dacht te pluggen, vind ik dat hier een ode aan het filmpje van Campari – life is sweet, life is bitter – op zijn plaats is:

Voor alle Wilders-bashers: snoer de politicus de mond door schapen, machinegeweren, tulpenbossen en duizend-en-een-nacht-lampjes naar hem te gooien. Of voor alle fans, zorg dat hij ongeschonden blijft.     Klik hier.

Opvallend: Wilders-fans zijn hier veel beter in, blijkt uit de highscores.